/p. 27/ ob causam universam mundi materiam a
corruptione, ut audio, vindicas, quia materiae
nihil est contrarium. I. C. – Quid hoc ad te? Huius
rei veritas sit penes praescripta Religionis.
Philosophemur, si placet. Alex. – Nihil mihi
optabilius. Sed vis ut verum fatear? Nec mihi
philosopho arridet sententia tua de coeli aeternitate.
I. C. – Age, dic, sodes: quam ob causam?
Alex. – Si coelum esset aeternum, aliquod infinitum
esset alio infinito maius; consequens est
falsum, ergo et antecedens. I. C. – Nego tibi, seu
potius Algazeli, a quo desumpsisti, maioris sequelam.
Alex. – At ego probo. Solis enim plures
sunt quam Saturni revolutiones et utraeque
sunt infinitae ex hypothesi, qua constituis coelum
esse aeternum. I. C. – At istud non est sic intelligendum,
neque enim tibi concedo Solis
revolutionem esse trigesimam revolutionis Saturni
partem. Sed est una intellectione perceptibilis
pars suae infinitatis, quae, tametsi est pars,
tamen est in infinito, propterea quod est continuata
supra omnem numerum. Neque infinitum
aliud alio infinito maius minusve est. Sed
motus ipsi plures aut pauciores in partibus ipsis
tantum comparati. Perpetuitas autem eadem
et una est in omnibus continuata, neque propterea
per suas partes communicata. Alex. – Dij
immortales, homini homo quid prodest! Algazelis
argumentationi ut satisfacerem, quot
pervolvi libros, quot devoravi molestias, quot
exantlavi labores, quot mihi fuerunt noctes insomnes!
Tu vero nunc tribus verbis scitissime
