Archivio dei filosofi del Rinascimento

/p. 102/ alijs aliam esse par ratio est. Accidens enim

est non a forma, sed ab accidenti mixtione.

Alex. – Legi apud Lemnium[4] in Zelandia Oceani

aquas salsescere magis in aestate, quod ubique

fieri credo; ex ustione enim fit salsitas, eius igitur

accessu intendi par est. Quid tu igitur sentis?

I. C. – Ingenue fateor sola mihi Religione

persuaderi mare habiturum esse finem. Alex. –

Cur ita? I. C. – Nam a qua tandem vi tanta aquarum

moles aboleri poterit? Alex. – A Sole.

I. C. – Nequaquam. Reddit enim quod accipit,

quare, etsi a mari aquas exhauriat, iterum

mutua gratiae depensione eidem restituit. Alex. –

Forsitan ab igne? I. C. – Sane non a nostrati. Hic

enim perpusillus est et non dubito quin omnes

foci, qui sint supra terram ab unius fluvij

aquis extingui possint, neque a fabuloso

ignis elemento, non enim a suo loco, qui sursum

esse dicitur, dimovebitur; aqua igitur, quae

ima petit, ab hoste illo tuta erit. Alex. – At, quaeso,

dilucidius tuam, si libet, explices opinionem.

I. C. – Libentissime. An et a quibus mare initium

habuerit (si mundi inchoationem praedicare

fas est philosopho) libenter responderem a

vastissimis diluviorum tempestatibus nec non

a quotidianis imbrium et fluviorum accessibus,

quare et congregationes aquarum maria

appellavit Divinus Hebraeorum Philosophus. Finditur

terra exhalatione, quare, facto terraemotu,

contingit fontes et fluvios, qui subter terram sunt,

coniugari. Alex. – At quomodo ex pluvialibus et

fluvialibus aquis mare sumpsit exordium, si ex eis