Archivio dei filosofi del Rinascimento

/p. 15/ dextra censetur, ut manifestissime, dum Solem

intuemur, agnoscimus. I. C. – Subtiliter quidem,

verum ne sic quidem recte erit. Etenim ijs, qui

trans aequinoctialem habitant lineam, contraria

erit dispositio. Alex. – Recte et docte aedepol.

Sed nescio quomodo sum oblitus quod te

volebam. Ah! Memini. I. C. – Quid istud est?

Alex. – Sitne coelum coloratum? I. C. – Aristoteles[5]

scripsit coelum esse per se sensile eiusque magnitudinem

percipi, coloratum igitur esse censuit,

nam sensibilia non nisi coloris ratione videntur.

Alex. – Magnitudo et figura sub coloris

ratione non sunt, an igitur, si non sunt colorata,

videri poterunt? I. C. – Minime. Extensio namque

quantitatis et eius terminatio, qua figura

conformatur, nullam sui speciem visui praebent,

id quod patet in translucidis, cuiusmodi aër

est. Coelum igitur cum videatur, necesse

est ut insit in eo color aliquis. Alex. – Ego

quidem existimavi aliquando coelum coloratum

videri, potius quam esse. I. C. – Probabilis sane

sententia, nam et aër, qui prope nos est, nullum

habet colorem, procul tamen a nobis habere

videtur. Alex. – Quam reddis huius rei rationem?

I. C. – Quia densatur, non per compositionem

partium, sed per dispositionem: distantia

namque multas visui repraesentat partes per

longitudinem in linea visuali dispositas, ut sit

eadem ratio visionis in corpore raro productae

in longitudinem et eiusdem in corpore condensato

atque in brevitatem coarctato. Alex. –

Gaudeo, me Dius Fidius, me tam sapientem causae