Archivio dei filosofi del Rinascimento

/p. 23/ et parum. Alex. – Quaeso exemplo reddas

mihi rem clariorem. I. C. – Libentissime. Audi igitur.

Cum manus ambas ex adversum complodo,

illa ubi, in quibus ambae erant, nemo sapiens dixerit

contraria. Non enim pars aëris, unde initium

est motus dextrae, contraria est secundum

situm aëris parti, unde sinistrae motus initium

est. Adde quod, si ita esset ut partes maxime distantes

in extrema circumferentia semicirculi essent

contrariae, eadem profecto coeli pars sibi

ipsi contrarium peteret locum, id est – inquam –

sibi ipsi secundum situm contraria esset, id quod

est ridiculum. Alex. – Quonam pacto id eveniret?

I. C. – Exemplo te docebo: si ea loci pars,

quae sub Arietis est capite, ei parti contraria est,

quae sub Librae capite est, quomodo Librae caput

locum illum habere potest et hunc alterum petere?

Alex. – Ego vero non intelligo haec astronomica

sophismata. Sed doce me paucis verbis,

ijsque lucidissimis, an in coelorum motibus

adsit contrarietas. I. C. – Aristoteles[9] negat. Alex. – Quam ob causam? I. C. – Quia motui circulari

nihil est contrarium, quamobrem multo minus

sibi ipsi erit contrarius. Alex. – Cum exirem

ex ephaebis iam tum istiusmodi percallebam

rationem, sed a te subtiliorem expostulo. I. C. –

Attende igitur animum. Duo corpora, quae

motu contrario moventur, in eodem termino

suorum ubi essent naturaliter, quod est perridiculum,

id quod manifestum erit, si quis intelligat

Saturni corpus esse sub Arietis capite

primi mobilis. Ibi est enim communis terminus,